خموشانه

قیلوله

babak — Tue, 15 Dec 2009 21:38:49 GMT

تازگی ها یه چیزایی، یه جورای عجیبی شده! یعنی حداقل من اینطوری حس می کنم. حتی عجیب تر از بالاخره رفتن من! یا حتی عجیب تر از اینکه فنجون های همه ی کافی شاپ های همدان، درست شبیه به هم است! یا اینکه در هیچ نسلی از انجمنی ها خوش قول پیدا نمی شود و انگار این صفت میراثی است که باید به همه نسل ها منتقل بشود!

خوب قضیه تقریبا این شکلی است که، آدم هایی بودند که حضورشان ملموس بوده وبعد تو یک مرتبه متوجه می شوی که چقدر با این آدم ها غریبه شدی! درست به همین سادگی، مثل اینکه توی یه بعد از ظهر یه چرت بخوابی و بعد بیدار شوی و ببینی که همه جا از برف سفید شده! مسئله این است که درست معلوم نیست که اون خوابه بود که باعث این تعجبه شده یا ابره کار خودش را کرده است!

قُر قُر

babak — Sun, 22 Nov 2009 13:25:49 GMT

باور كنيد اين سطور تقريبا هيچ مخاطب خاصي ندارد.

مسئله واقعا اين نيست كه اين كلاس هاي عمومي مزخرفن، حالا چه توش قسمتي از نامه 31 نهج البلاغه را بخوني يا در مورد اين حرف بزني كه شورش چه فرقي با انقلاب دارد، مسئله اين است كه اين لعنتي ، كلاسو ميگم، يه فرميه كه انگار همه اونايي كه واردش مي شن اين كاره اند. شلوارهاي پارچه اي و ريش هاي مسخره و بقيه چيزهايي كه لازم است يكي داشته باشد تا آن هم تو روزي كه خيلي سرحال نيستي و مي خواهي به يكي دري وري بگي راحت تر بتوني اين كار را بكني.

مثلا اون كلاس صبح! آخه كي مي تونست تصور كند كه اون دختره، همون كه يه روزي كلي از پسراي اين دانشكده كنجكاو بودن بدونن شماره تلفنش چنده، اين شكلي دو دستي چسبيده به كنكور آزمايشي و به پسري كه نمي شناسد پا مي دهد چون ظاهرا پسره ارشد مي خونه؛ كه خوب بعد گندش در مي آيد كه طرف خالي بسته. اما فكرش را بكن! يك سالش به اين گذشت كه با چند قبول شدي. يك سالش داره به اين مي گذره كه كنكور پارست را چيكار كردي.. اون دو تاي ديگش هم تو همين مايه ها. نه اينكه واقعا دست و پا زدن الكي باشه ها. نه. دست و پا زدني نبوده آخه.مثل اونكه چهار سال تلاش كرد كه نمود يه چيزايي كاملا بزرگ تر و گاهي متفاوت از چيزي كه هست باشه، يا اون يكي كه از اسم آرنوفسكي و... بالا مي رفت اما ته تهش كار كلوپ سر كوچمون را هم نمي كرد يا اون يكي كه چهار سال يه ساز و با خودش اين ور و اون ور برد و هميشه هم گفت دارم ياد مي گيرم، انگار همين اندازه راضيش ميكرد و شايدم مي كرد. ولي خوب آخه رضايتي هم نبوده. شب امتحان هاي نكبتي، نمره هاي ناپلئوني، حتي به عشق و حال و صفا و دختر بازي و اين چيزام نگذشت. همش هشتي بود و اون موقع هايي هم كه هشتي نبود باز هم هشتي بود.

مي شد وقتي مي خواهي يكم واسه يه جماعتي حرف بزني يا حتي داد بزني يا يكم سياست ورزي كني يا اداي اون هايي رو در بياري كه كار فرهنگي مي كنن، بري هشتي. اما مسئله اين است كه اون موقع هايي كه به خودت مي گي خوب كلا چرا اين شكلي؟ ديگه نمي شه رفت اونجا!

و گمونم گير كار هم همينجا بود تقريبا. اون هم از اون گيرهايي كه مخصوص آدم هاييه كه سخت مي گيرند. اون هم نه از اون گيرهايي كه تو مي دي، كه از اون گيرايي كه مي كني! و خوب بعد اين ميشه كه چشم مي دوزي به تقويم. اون هم اون جاهاييش كه با رنگ قرمز نوشته شده و دقيقا هم از همون قرمزهايي كه آدم خوشش مياد و تازه اگر قرمزي هم نبود كه ازش خوشت بياد، مجبوري با سياهاش كنار بياي. اين طوري ميشه كه مي زني به راه.

واقعه

babak — Tue, 28 Jul 2009 14:11:51 GMT

نور که نه، فقط آنقدری بود که بتوانی سایه های در هم و بر هم را از داخل گل های چادر مشکی گلدار مامان ببینی که خیلی هم جابجا نمی شدند. انگار فقط سر جایشان تکان تکان بخورند. و صدا، انبوه صدا بود که از هر طرف هجوم می آورد، یه جوری که نمی شد درست بفهمی چی دارند می گویند. فقط می تونستی تند تند فکر کنی که این صدا مال کی است که الان دارد بلندتر از بقیه شنیده می شود و تازه زیاد هم وقت نداری چون انگار صدای بلند این یکی صدای بقیه را هم بلند می کند. انگار که داغشان تازه بشود و یکم بعدتر همه این هیاهو جایش را به صداهای خفیفی می دهد، انگار که یکی دارد با خودش ناله می کند. مثل دیشب که همش گوش هایم تیز بود که بفهم اونور، اون یکی اتاق چه خبر است و فقط گاهی صدای هق هق می آمد درست مثل همین صدای هق هق مامان که حتی توی شلوغی صدای بقیه هم از زیر چادرش شنیده می شود، با تکان بدنش که هیچ طوری نمی تواند از منی که زیر چادرش مخفی کرده مخفیش کند.

همین دیشب بود که عمو داشت به بابا می گفت کار دیگر تمام است و من که همش با خودم می گفتم :"کار قرار است تمام بشود؟" تا اینکه بابا پتو را که تا روی سرم بالا کشیده بودم را کنار زد و آروم گفت:"پا شو پسرم، تمام شد. باید شب را بروی خانه جلال آقا". بیچاره بابا حتمآ اینقدر مشغول کارهاست که حتی نمی تواند بنشیند و یکم واسه خودش هق هق کند و باباجون که شاید همین الان هم دلش واسه من تنگ شده باشد و من که فکر نمی کردم کار قرار است تمام بشود.

پوزخند

babak — Wed, 20 May 2009 16:58:37 GMT

مگر نمی دانی؟! اینجا باید کلی فرش بود با یک لبخند مسخره روی لب!

آفرین حالا بخند. مسخره تر، یه خورده مسخره تر، اوهوم. حالا بهتر شد.

خوب اگر این روی لبت موند، در اولین فرصت به کافی شاپ دعوتت می کنم. اگر نموند می رویم کافه!

دبه آب

babak — Sat, 11 Apr 2009 14:52:42 GMT

و آدم هایی که دبه به دست از روی سنگ قبرها می گذرند، یک جوری که انگار واقعا مم نیست؛ در حالیکه برای شستن سنگ قبر خودشان یک دبه آب مصرف می کنند.

babak — Sun, 05 Apr 2009 14:58:12 GMT

خانه آنقرها هم مرتب نبود و البته روشن؛ و تازه اين روشني هم مديون دكور و فضاي روشن شبكه VOA بود كه از تلويزيون mute شده خانه در حال پخش بود. در عوض صداي كتري جوش آمده تمام فضاي خانه را پر كرده بود.

كليد توي در چرخيد و در باز شد. خودش بود. ديگر بايد پيدايش مي شد. سلام كردم. سلام كرد. لازم نبود بگويم چطوري. گفتم خسته نباشي. با خوش رويي جواب داد كه خسته نيستم. مانتو و روسريش را روي دسته صندلي انداخت، كنترل رل برداشت، صداي تلويزيون را زياد كرد و روي مبل دراز كشيد، يه جوري كه صداي قرچ قرچ پايه ها به وضوح شنيده شد، انگار كه بگويد پاشو يك جاي ديگر بنشين، حوصله ات را ندارم.

اتاق هنوز نيمه روشن بود ولي ديگر صداي كتري نبود كه همه اتاق را پر كرده بود، صداي مفسر VOA هم به آن اضافه شده بود.

پرسيدم: كلاس چطور بود؟ گفت: خوب بود. يكي از رمان هاي ماركز را تمام كردم. با تعجب گفتم: سر كلاس! و ديگر دنبال حرفم را نگرفتم.

مفسر VOA داشت از آن حرف هايي ميزد كه خيلي ها دوست دارند بشنوند. محسن نامجو، نابغه نوظهور موسيقي ايران از كشور خارج شد و به وين مهاجرت كرد... به بقيه حرفش توجه نكردم و سمت مبل برگشتم. گفتم: مگر قرار تئاتر نداري؟ پاشو، پاشو كم كم بايد آماده بشي. يكم فكر كرد، صداي تلويزيون را كمي زياد كرد و گفت: نه فكر نكنم بروم. جمعه آزمون دارم بايد درس بخونم.

مفسرVOA هنوز داشت ادامه مي داد: اين در حاليست كه گلشيفته فراهاني بازيگر برجسته سينماي ايران...

حواسم به تلويزيون بود كه گفت: فهميدي سهميه دكتراي علم و صنعت را براي دخترها لغو كرده اند؟ با تعجب گفتم يعني ديگر دانشجوي دختر نمي گيرند؟ گفت: نه، سهميه ارشدش را هم كلي پايين آورده اند.

شايد بايد از آن آه هايي مي كشيدم كه وقتي جهان خانم همسايه ننه صديقه وقتي از جووني هايش ياد مي كرد مي كشيد اما فقط نگاه كردم.

كتري همچنان مي جوشيد اما به اندازه قبل سر و صدا نداشت. مفسرVOA هم ول كن نبود: از هفته آينده در خدمت فعال حقوق بشر، احمد باطبي هستيم . ايشان يك هفته اي هست كه از ايران مهاجرت كرده اند و قرار است كه هر هفته سه شنبه شب ها...

يك سيگار برداشت روشن كرد و همانطور كه تلويزيون را تماشا مي كرد يكي هكم به من داد. با هر تكونش روي مبل صداي قرچ قرچ اعتراض مبل به هوا بود. يك كام محكم به سيگارش زد و دودش را مجكم به بيرون فوت كرد.

همين طور كه بلند مي شد كه سمت اتاقش برود گفت:تو درس ها يك چيزي بود كه مي گفت وقتي تنش زياد شود و از حد الاستيسيته بگذرد و جسم دچار خستگي شود و اين ها مي شكند؛ گمانم سر اين مبل هم آمده! امان از دست اين تنش هاي پسماند.

بلند شدم بروم سمت كتري كه ديگر تقريبا آبي توش نمانده بود كه تلفن زنگ زد. حميد بود. مي دانستم جاي يك چيزي خالي است اما نمي فهميدم چي! گفت دارم مي آيم آنجا، چيزي نمي خواهيد بگيرم؟ يك فكري كردم و گفتم بگذار بپرسم، خبرت مي كنم.

از لاي در سرم را داخل اتاق كردم و گفتم حميد بود. دارد مي آيد اينجا. شام چي مي خوري بگويم بگيرد؟ ديدم يه نمايشنامه دستش است. زير چشمي نگاهم كرد و گفت هر جيزي كه خودتان مي خوريد.

babak — Sat, 04 Apr 2009 08:06:48 GMT

و بچه بی آنکه بداند به خود گل می زند، سرمست از گل هایی بود که به خود می زد

من ديگه سيگار چرت نمي كشم، من دارم پيپ مي كشم!

babak — Sat, 07 Mar 2009 11:17:46 GMT

تاريخ را به ياد ندارم، اصلا ماهي هم وجود ندارد.
خدا لعنتم كند اگر بدانم كه چه ماهيست. . .

یلدا!

babak — Sun, 21 Dec 2008 07:43:18 GMT

امشب حتی اگر خیلی هم متفاوت نباشد، با این حال یلداست.

انار شب یلدا حتی اگر کال هم باشد و ترش، باز هم انار شب یلداست.

ترشی انار شب یلدا حتی اگر به تلخی هم بزند، باز هم ترشی انار شب یلداست.

امشب همه ترش ها شیرینند، اما فقط همین امشب...

مادرم هنوز دارد ظرف می شوید!

babak — Tue, 16 Dec 2008 10:22:15 GMT

نفس برآمد و کام از تو بر نمی آید،

فــــــغـــــان . . .